3 miesiące wcześniej…

Johanna w ciągu ostatnich tygodni wiele razy żałowała, że nie ma żadnych uzdolnień artystycznych. Mogłaby malować, rzeźbić, śpiewać, wszystko to co mogłoby pomóc jej wyrazić swój ból, pozwolić jej utulić się w żalu po śmierci ukochanej córki. Niestety, jedyne co jej pozostało to leżenie na podłodze w dziecinnym pokoiku i przytulanie kolorowych ubranek, które jeszcze tak niedawno nosiła malutka Kadee i które do teraz przechowywały na sobie jej śliczny, słodki zapach dziecięcej skóry i mydełka. Tydzień po pogrzebie Jo wróciła do pracy, chociaż nikt prócz niej nie uważał tego za dobry pomysł. Jednak Wallander się uparła. Wmówiła sobie, że jest dobrze. Bardzo dobrze. Że już nie czuje bólu. A potrafiła być naprawdę przekonująca. Sam proces wmawiania sobie trwał nieco ponad trzy dni. Trzy długie dni, które rudowłosa spędziła ze skrętem w ustach i butelką wódki w dłoni. Na zmianę wyła z żalu i wymiotowała z przepicia. Pozbywała się bólu, pozbywała się własnej duszy, uczuć. A kiedy minął kac okazało się, że nic nie czuje. Tak jakby alkohol zabił w niej wszystkie emocje. Bez zastanowienia, jak w amoku zamknęła dziecięcy pokój na klucz, a sam klucz zrzuciła do wody, stojąc na Verazzano Bridge. Następnego dnia zjawiła się w laboratorium z wyrazem chłodnej determinacji na twarzy i ignorowała zatroskane, pytające spojrzenia. Czego oni oczekiwali? Że potnie się pękniętą probówką na oczach całego zespołu? Czy że ze łzami w oczach będzie przyjmować ich kondolencje i pocieszające poklepywania po ramieniu? Nie potrafiła tak, nie chciała. Wyłączyła emocje, bo tak było lepiej dla niej.

Johanna żyła tak przez trzy tygodnie. Zapobiegliwie zatrudniła się na drugi etat w prywatnym laboratorum. A wszystko po to by jak najdłużej pracować, bo gdy wracała po 22-23 do domu, to jej jedynym marzeniem było położyć się spać. A wtedy starczyło wziąść tabletkę i zamknąć oczy. Sen przychodził sam, a rano młyn zaczynał się na nowo. Nie miała czasu by myśleć, nie miała czasu by płakać, by cierpieć. Praktycznie zapomniała o tym, kim jest, tym bardziej o tym, kim była.

Pewnego dnia musiał nastąpić kryzys. Chwila, kiedy wezbrane fale bólu przerwą tamę upartego umysłu i wtedy nie będzie nic oprócz tego bólu, który uderzy z zwielokrotnioną siłą. I być może zabije. Dla Jo ten dzień nadszedł nieco ponad pięć tygodni od śmierci Kadee. Standardowo, jak niemal codziennie, zeszła do piwnic budynku, gdzie znajdowała się sala autopsyjna i skąd Jo odbierała próbki do badań lub schodziła tylko po to by pogawędzić z patologiem, dość sędziwym lekarzem, który nazywał ją „małą dziewczynką” i słynął z upodobania do długich opowieści. Tym razem zastała w pomieszczeniu swojego szefa i dwoje agentów, którzy stali przy jednym ze stołów, na którym leżały zwłoki kilkuletniej dziewczynki, córki zamordowanego marines. Zanim Jo dostrzegła ciało zdążyła podejść bliżej i przywitać się bezemocjonalnym „cześć”. Wtedy właśnie agenci spojrzeli na siebie z niepokojem, a oczom Jo ukazały się szeroko otwarte, niebieskie oczy zamordowanej dziewczynki i długie pukle ciemnobrązowych włosów. To wystarczyło, by po policzkach kobiety popłynęły strumienie łez.
- Mamusiu, mamusiu, dlaczego o mnie nie pamiętasz? – Usłyszała za sobą głos córeczki. Albo raczej się jej tak wydawało. Kiedy odwróciła głowę nie zobaczyła niczego prócz wyposażenia sali.
- Mamusiu, dlaczego? – Dziecko spytało ponownie, a świat wokół Johanny zawirował.tak że ta musiała ratować się ucieczką by nie upaść i nie wyrżnąć głową w kafelki.
- Mamusiu!
- Mamusiu, dlaczego?
- Mamusiu, kocham Cię!
Głos nieżyjącej córeczki nie dawał jej spokoju. Biegła jak opętana, łzy zalewały jej oczy, a ból był tak ogromny, że aż zatykał jej płuca. Była złą matką! Samolubną i egoistyczną, bo zachowywała się tak, by jej było lżej… Nie pozwoliła sobie na cierpienie, wolała zepchnąć świadomość o śmierci dziecka w najdalsze rejony umysłu. A przecież kochała swoje dziecko nad życie, jak nikogo innego…
- Mamusiu!
- Mamusiu!
Głos Kadee nadal ją przywoływał w niekreślonym kierunku, ale wokół Jo zapanowała pustka. Była tylko ona i ten ból. Dopiero po dłuższej chwili, która jej wydawała się wiecznością, zorientowała się, że siedzi na podłodze w służbowej łazience i płacze wtulona w Annę, jedną z agentek.

- Jo, już dobrze, nie płacz – słyszała jej słowa, ale jedyne co mogła zrobić to zapłakać na nowo, ze zdwojoną siłą. Płacz ją obezwładnił, a ból uwięził. Cierpienie nieco zelżało gdy wezwany lekarz wpakował jej środek uspokajający w żyłę. Z każdą chwilą oddech stawał się spokojniejszy, a spazmy ustały. Wtedy do akcji wkroczył szef, który wyrzucił niepotrzebnych z pomieszczenia, zamknął za sobą drzwi i usiadł na podłodze obok Jo.

- Nie jesteś z tym sama, wiesz o tym? – Spytał, spoglądając na jej zaczerwienione od płaczu oczy. Ta tylko zacisnęła wargi w poczuciu przegranej.

- Chciałam być silna, zdusić ból w sobie – wyjaśniła, wyłamując palce obu dłoni. Tom, posiwiały agent po czterdziestce, od trzech lat prowadzący własny zespół, pokiwał głową ze zrozumieniem.

- Jo, wiesz że siedem lat temu straciłem synów bliżniaków w wypadku samochodowym – powiedział nagle, a rudowłosa skinęła głową, bo o tym fakcie chyba wiedzieli wszyscy w biurze. – Zachowywałem się wtedy identycznie jak ty. Od razu poznałem ten model zachowania, jak tylko wróciłaś po pogrzebie do pracy. Zimna, pozornie wyzuta z emocji, twarda jak skała. Co z tego, że właśnie straciłam dziecko, przecież jestem silna, dam radę, nie chcę byście się nade mną litowali… To najgorsza z możliwości, Jo. Zduszasz w sobie ból, wmawiasz sobie że jest dobrze, a Twoja podświadomość umiera z bólu. W pewnej chwili organizm nie wytrzymuje. Starczy minimalny impuls, jak w Twoim przypadku dzisiaj, by wszystko się posypało…

- Co mam zrobić?

- Od dzisiaj wyślę Cię na urlop zdrowotny. Mam znajomą terapeutkę, to ona pomogła mi wyjść z zalamania po śmierci chłopców. Zajmie się Tobą. Bo nie jesteś sama Jo, cokolwiek sobie teraz myślisz. A ból nie jest oznaką słabości. Jeśli jest Ci źle, to krzycz wniebogłosy – powiedział kojącym tonem, delikatnie chwytając ją za dłoń. – Zajmij się sobą, odpocznij, uporaj się z żałobą. Jak będziesz gotowa to wróć, bo bez Ciebie to już nie będzie to samo – dodał, wstając i podając jej rękę, by wstała.

- Dzięki. – Wallander spojrzała na niego z wdzięcznością i podniosła się na nogi. Dosłownie i w przenośni.

—-

Mała retrospekcja, ale konieczna.

—-

Proszę o zmianę zdjęcia Jo na to [URL="http://fc07.deviantart.net/fs71/i/2010/199/3/0/sea_breeze_by_djcrewe.jpg"]<klik>
[/URL]

Kobieta, która otworzyła jej drzwi prezentowała się całkiem dobrze jak na pięćdziesięciolatkę. Była zadbana i pomimo, że zapewne całe dnie przesiadywała w mieszkaniu, elegancko ubrana, a także pomalowana. Jakby nieustannie szykowała się do wyjścia, jednak ostatecznie nigdy nie opuszczała czterech ścian. Czyżby się bała czyhających na nią na ulicy zagrożeń? Nie, skądże znowu! Niegdyś lgnęła do ludzi, ale po latach trwania w chorym związku to się zmieniło. Wszystko się zmieniło. Teraz wydawało jej się, że wszędzie czai się zaborczy mąż alkoholik, gotowy siłą sprowadzić ją do domu. To dlatego nie wychodziła, jedynie czasem, z konieczności, przemykała do pobliskiego małego sklepu po zakupy, byle tylko miała co włożyć do ust. Poza tym całe dnie, nawet tygodnie spędzała sama ze sobą.

Inez uśmiechnęła się lekko, jakby speszona. Stała na progu, nerwowo przebierając nogami i czekała na reakcję matki, której bądź co bądź dawno nie odwiedzała. Czy była wyrodną córką? Nie, ona chciała po prostu skutecznie odciąć się od tego, co doświadczyła w dzieciństwie, a żeby to zrobić, chcąc nie chcąc, musiała też rozwiązać pewne problemy zaistniałe między jej rodzicami. Rodzicami, bez których doskonale sobie radziła i wcale nie ubolewała nad tym, że niemalże nie utrzymywała z nimi kontaktu, choć momentami, kiedy przychodziło co do czego… Miło byłoby zasiąść na święta w rodzinnym gronie, prawda? Mieć w kimś oparcie. Całe szczęście, Inez stworzyła sobie taką małą rodzinę w Nowym Jorku. Przyjaciele i znajomi byli dla niej obecnie najważniejsi. Byli wszystkim, co miała.

– Mogę wejść? – spytała, tym samym przerywając przeciągającą się chwilę milczenia. W tym momencie starsza z kobiet otrząsnęła się, jakby do tej pory trwała w swoistym letargu, a na jej usta wypłynęło coś na kształt nieśmiałego uśmiechu. Odsunęła się, tym samym wpuszczając Inez do środka.

– Wpadłam na chwilę. Spytać, jak tam postępowanie w sprawie rozwodu – rzuciła Inez. Wiedziała, że kiedy to wszystko się skończy, obydwie będą miały spokój. Raz na zawsze.

– Zaskakująco dobrze. Za tydzień odbędzie się ostatnia rozprawa… – oznajmiła pani Grant, bacznie przyglądając się córce. Brunetka jedynie potakująco skinęła głową, na znak, że rozumie; ostatnio wyciągnęła ze skrzynki pismo z sądu, ale go nie otworzyła. Najwidoczniej poproszono ją, by stawiła się na rozprawie, nie miała jednak zielonego pojęcia, dlaczego. – Cieszę się, że cie widzę… – usłyszała nagle i uniosła głowę. Obydwie panie wciąż stały w przedpokoju. Jeanelle i jej wierna młodsza kopia, Inez.

– Mamo…

– Wiem Inez, wiem. Nie musisz znowu mówić tego samego. Że już nic nie będzie jak dawniej. Że nie uratujemy tego, co spieprzyliśmy parę lat temu. Wiem! Zdaję sobie z tego sprawę lepiej od ciebie. Ale chyba nie zabronisz mi cie kochać, prawda? Jesteś moją córką, Inez Grant i tak, cieszę się, że cię widzę. Chodź, usiądziemy na chwilę.

Nie spodziewała się tej przemowy. W życiu nie pomyślała, że usłyszy coś podobnego. Stąd kiedy starsza kobieta zniknęła w salonie, brunetka jeszcze przez chwilę stała nieruchomo, trawiąc to, co usłyszała. Podejrzewam, że zupełnie inną osobę postawioną na miejscu pani ratownik takie słowa by nie zaskoczyły, ale nie zapominajmy, że jej stosunki z rodzicami były mocno… ograniczone. A Jeanelle nigdy nie należała do osób wylewnych, zwłaszcza gdy jej jeszcze małoletnie córka potrzebowała matczynej troski. Nie potrzebowała jej także teraz, gdy wreszcie nauczyła się bez niej żyć.

O czym rozmawiały przez tą godzinę, którą Inez jej spędziła? Nie, nie odbyły szczerej i długiej rozmowy, nie padły sobie w ramiona, zapominając o wszystkim, co było. Na coś podobnego było jeszcze zdecydowanie za wcześnie, a samej Inez wydawało się, że nigdy do niczego podobnego nie dojdzie. Nie chciała pojednania. Nie wiedziała, jak miałaby się zachować w jego trakcie, ale też już całkiem po. Traktować rodzicielkę tak, jak na kochającą córkę przystało? Przepraszam, a jak to wszystko w ogóle wygląda? Nie dla niej było wpadanie z cotygodniową wizytą, nie dla niej beztroskie pogaduszki i wspólne wypady za miasto. Dlatego te nieszczęsne sześćdziesiąt minut upłynęło im na rozmowie o błahostkach. O tym, co tam słychać u jednej i u drugiej, jakie Inez ma plany na przyszłość. Zdarzały się nawet żarciki!

- To może powiesz mi, kiedy wreszcie doczekam się wnuków? – spytała Jeanelle z błyskiem rozbawienia w jasnych oczach.

- Jak do tej pory każdy mężczyzna, z którym się związałam, po pewnym czasie znikał bez słowa wyjaśnienia, więc wątpię, by komukolwiek udało się w najbliższym czasie mnie zapłodnić… – burknęła w odpowiedzi brunetka, choć na jej ustach widniał cień uśmiechu. Zwykle po tego typu niezręcznych wpadkach następowała chwila ciszy; żadna z nich nie zamierzała ciągnąć danego tematu, gorączkowo szukając innego toru, na który można by skierować rozmowę. Inez nie zamierzała się zwierzać, pani Grant nie zamierzała pytać. Obydwie wiedziały, że nie obędzie się bez gorączkowych tłumaczeń i wyciągania starych historii tylko po to, by jakoś ujarzmić teraźniejszość.

Wróciwszy do domu, brunetka doznała czegoś na kształt poczucia spełnionego obowiązku. Wraz z otrzymaniem papierów rozwodowych jej ojciec dostanie zakaz zbliżania się do matki. Co za tym idzie, nie będzie uprzykrzał życia samej Inez. A że Jeanelle mieszkała zaledwie parę przecznic dalej? Nowy Jork jest duży. Nie będą musiały znowu aż tak często widywać, choć może ich wzajemne stosunki jeszcze ulegną ociepleniu. Tego Inez nie wiedziała. Nie wiedział tego nikt. Grant jednak miała też inne zmartwienia; miasto zasnęło. Przywykła do nieustannego gwaru, znajomych spotykanych na każdym kroku, a teraz…? Teraz nawet jej mieszkanie świeciło pustką, odkąd Bella przepadła jak kamień w wodę. I choć była specyficzną współlokatorką, z dnia na dzień stała się też przyjaciółką. Przyjaciółką, której nagle zabrakło, lecz nie była pierwsza z tych, którzy przepadli bez słowa. Oczywiście, Inez utrzymywała kontakt z kim popadnie, ale wyraźnie czegoś jej brakowało. Brakowało dawnego zgiełku, nieustannego zabiegania, szalonych wypadów i beztroskiego śmiechu. Brakowało wspólnych wygłupów i wspólnych łez. Nowy Jork spał. Spał głęboko, jakby ktoś rzucił na niego klątwę. W wszechobecnej ciszy było słychać jedynie uśpiony oddech miejskich arterii. To właśnie ta niezdrowa cisza tak niemiłosiernie drażniła Inez. Nie dawała jej spokoju. Z dnia na dzień przytłaczała. Nie chciała, by ten niezdrowy sen trwał chociażby minute dłużej.

- Obudź się, proszę… – mruknęła, podchodząc do okna i oparła czoło o chłodną szybę. Potrzebowała towarzystwa jak powietrza. Dusiła się tęskniła, wpatrując się w opustoszałe o tej porze ulice. – Obudź się…

Trzaśnięcia drzwiami i krzyki były ostatnio na porządku dziennym w ich mieszkaniu. Nie było dnia, by któreś z nich w jakiś jadowitych słowach nie wypomniało swojemu współmałżonkowi jego wad, przy okazji obarczając go także całym złem otaczającego ich świata. Do tej pory powstrzymywała ich obecność Rachelle, ale kiedy dziewczynka została zabrana na weekend do dziadków, w mieszkaniu zapanowała prawdziwa Sodoma i Gomora.
– Nie mam ochoty na rozmowę – burknął Peter, kiedy Rose tylko zwróciła na niego swe spojrzenie. Miał ochotę wyjść z salonu, ale to oznaczało samotność, a samotność oznaczała fajkę, a papierosy oznaczały zło. Przyrzekł sobie, że nie będzie palić, a obecność pani Moore mu w tym bardzo pomagała.
Utkwił wzrok w ekranie telewizora, perfekcyjnie udając, iż film naprawdę go interesuje. Nie miał ochoty na kolejną kłótnie z Rose, ale chciał strasznie powiedzieć jej, jak bardzo go ta cała sytuacja męczy. Zdradził ją, był głupim dupkiem. To był jednorazowy występek, żałował tego niesamowicie. Powiedział jej to. Okazało się, że jego żona zdradzała go już od jakiegoś czasu.
– A ja nie mam ochoty z Tobą rozmawiać – mruknąwszy, wbiła wzrok w ekran telewizora. Nie zdradzałaby go, gdyby mężczyzna nie był bardziej zainteresowany oglądaniem telewizji niż swoją żoną. W dniu ślubu chyba zapomnieli mu powiedzieć, że wskazane jest, aby czasami poświęcić śpiącej obok kobiecie więcej uwagi, a nie tylko pytać codziennie rano, czy już przygotowała mu kanapki.
Ona też żałowała. Przeprosiła go wielokrotnie, ale jakie to miało teraz znaczenie? Łatwiejsze okazywały się kłótnie, obrzucanie się obelgami i rzucanie talerzami, niż szczera rozmowa dotycząca przyszłości ich małżeństwa.
– A z kim miałabyś ochotę teraz porozmawiać? – zapytał; w jego głosie czuć było ironię. Od kiedy zrobił się z niego taki beznadziejny gbur, który się wszystkiego czepiał? W każdym słowie wypowiedzianym przez Rose starał się wykryć jakiś podtekst i oczywiście go wynajdywał.
– Nie z Tobą – powtórzyła, czując przypływ zdenerwowania.
Była w stanie znieść naprawdę wiele, ale nie ironię w wykonaniu Petera. Jeżeli chodziło o cięte riposty był dobry, ale w takich momentach miała ochotę roztrzaskać mu wazon na głowie. Najlepiej ten brzydki, który dostali w prezencie od jego matki. – Ty nawet do rozmów się nie nadajesz – zakpiła, kładąc nacisk na słowo „nawet”.
– Po prostu myślałem, że do tego sobie na razie nie znalazłaś zastępcy – mruknął lodowatym tonem, zwracając głowę w jej kierunku.
Oczy Petera zwykle błyszczące teraz przygasły i spoglądały na dziewczynę bez cienia uczucia. Moore był mistrzem w przyklejaniu do swej twarzy maski znudzenia i obojętności, którą teraz Rose prezentował.
Widziała jego uroczą maskę już wiele razy, ale teraz obojętność bolała ją najbardziej. Gdy odezwał się do niej i odwrócił, w pierwszej chwili miała ochotę mocno go uderzyć i zapytać, co się tutaj dzieje.
– Kocham Cię, Ty cholerny dupku – oznajmiła bez cienia uśmiechu na zmęczonej twarzy.
– Ja ciebie też, Rosie. I co to zmienia w tej popierdolonej sytuacji?

No tak, a więc w życiu państwa Moore’ów nie działo się najlepiej, co idealnie prezentuje ta oto rozmowa. Po krótkiej wymianie zdań, kilku godzinach piorunowania się spojrzeniami i piętnastominutowego tzw. darcia mordy doszli do wniosku, iż coś trzeba zmienić. A że sami nie potrafią, to postanowili zatrudnić pomoc. Tak, tak, ludzie. Poradnia małżeńska.

– Kiedy zaczęły się wasze kłopoty? – zapytał dość tęgi mężczyzna o fioletowej twarzy i jasnych, niemalże białych, włosach. Oślepił zaraz potem Rose i Peterka swym brakiem w uzębieniu. No cóż, gdyby chodziło o coś innego niż ratowanie małżeństwa, brunet pewnie roześmiałby się głośno i uciekł czym prędzej z tego dziwnego pomieszczenia.
Pan Bakłażan, bo tak się właśnie ów śmieszny człowieczek nazywał, zachichotał cicho i przeniósł swe oślizgłe spojrzenie na Rose. Brunet momentalnie zmienił zdanie – roześmiałby się, dałby Fioletowemu w twarz i dopiero sobie poszedł.
– Pewnie jakieś dwa lata temu, przed ołtarzem – burknęła Rose, obdarzając pana Bakłażana niezbyt przyjaznym spojrzeniem.
Słyszała, że jest to najlepszy specjalista w dziedzinie ratowania małżeństw i, że radził on sobie ze znacznie gorszymi przypadkami niż ten ich. Niestety obiło jej się o uszy coś na temat niekonwencjonalnych metod. – Mąż, to znaczy Peter, nie miał dla mnie czasu. Zaczęłam czuć się jak mebel albo jakaś maszyna, która jest od tego, by zrobić kanapki i wrzucić jego brudne skarpetki do pralki – oznajmiła w końcu. Powtarzała sobie, że przecież po to tu przyszli, aby ratować to, co jeszcze zostało z ich małżeństwa. – Nie mówił mi komplementów i nie spędzał ze mną czasu.
– Rose studiowała, ja siedziałem z Rachelle, potem przychodziła do domu, ja szedłem do pracy i tak ciągle – powiedział bezbarwnym tonem, spoglądając na Fioletowego z jakim takim powątpiewaniem. On nic o tym śmiesznym człowieczku nie słyszał i teraz trochę tego żałował.
– Potem… Zdradziłem żonę z najlepszą przyjaciółką. Wyrzuty sumienia mnie zżerały, więc jej to powiedziałem.
Westchnął. To nie było przyjemne, tak sobie wszystko od początku przekładać przez głowę. Każda chwila z pierwszej kłótni nie mogła mu zejść sprzed oczu, choćby zaczął się skupiać na trochę mętnym spojrzeniu pana Bakłażana.
– To ciekawe, proszę mówić dalej – Bakłażan zachęcił do dalszej opowieści Rose, a potem zajął się oglądaniem swoich paznokci. Dziewczyna od razu pożałowała, że spojrzała w tamtą stronę.
– Ja też zdradziłam męża, właściwie zdradzałam go przez kilka tygodni – przyznała w końcu. – Poznałam kogoś, kto mnie doceniał i interesował się mną. Żałuję, że to zrobiłam, ale brakowało mi w mężu oparcia i jego zainteresowania.
– No, no, no – rzekł mężczyzna i utkwił spojrzenie w Peterku. Brunet czuł, że pan Bakłażan ma zamiar skłócić ich (Rosie i Peterka znaczy) ze sobą i zmusić do wykrzyczenia najgorszego. A to pech, bo oni codziennie to przerabiali.
– Tak właśnie było – powiedział cicho. Zastanawiał się, jakim to psychoanalizą będzie poddawać ich ten dziwaczny człowiek, kiedy położył przed nimi… Bakłażana.
– Podzielcie go między sobą. Po równo!
Spojrzenie Rose wyrażało tylko jedno – co to za chory człowiek?!
– Jak mamy go podzielić, paznokciem? – zapytała, będąc coraz bardziej sceptycznie nastawiona do ich terapii małżeńskiej. Podejrzewała, że w końcu sami doszliby z Peterem do porozumienia. O ile wcześniej nie pozabijaliby się…
Przeczuwała, że jeśli wytrzymają pierwszą wizytę i odważą się przyjść tutaj kolejny raz, będzie równie interesująco.
– No nie wiem, nie wiem. Macie go razem podzielić. Daję wam piętnaście minut.
I wyszedł.
Petera na początku zamurowało, następnie spojrzał na Rose z przerażeniem w oczach, a potem po prostu zaczął się śmiać. Śmiał się może dobre dwie minuty, pokładał się już na ten małej sofie i przytrzymywał brunetkę, by z niej nie spadła, gdy wpadł na genialny pomysł rozdzielenia bakłażana.
– Które to piętro? Czwarte? – zapytał, kiedy już brzuch przestał go tak bardzo boleć.
– Chyba nie masz zamiaru skakać?! – zawołała z przerażeniem.
Gdyby chciała pozbyć się Peterka, już wcześniej wypchnęłaby go z okna ich apartamentu. Po raz pierwszy mieszkania na najwyższym piętrze przyniosłoby pożytek.
– Zwariowałaś?! Bakłażan chce skoczyć! – powiedział ze zrezygnowaniem w głosie i podszedł powoli do okna. – Zgadza się, czwarte piętro. Jeśli dobrze pójdzie, warzywo roztrzaska się na małe kawałeczki na samym środku chodnika.
Nad głową Rose powinna pojawić się zapalona żarówka, zwiastująca dobry pomysł. Pospiesznie zdjęła ze stopy buta – eleganckie, beżowe czółenko na szpilce – i uniosła je nad bakłażana.
– Jeżeli nie będziemy musieli go jeść, jestem skłonna ubrudzić sobie buty – oznajmiła, mściwie patrząc na warzywo.
– Dobra, dawaj – powiedział i już miał zabrać do roztrzaskiwania butem bakłażana, gdy do niego dotarły słowa pana Grubasa i Idioty („macie to zrobić razem”). Podzielił się więc z Rosie bronią i razem dokonali zabójstwa fioletowego warzywa. Ciach!
– Udało wam się! – Do sali wparował… Pan Bakłażan.
– To prawda… – Rose westchnęła nostalgicznie, z dumą wpatrując się w martwego bakłażana. Niestety nie martwego Pana Bakłażana. – Możemy już iść? – zapytała.
– Tak, tak, moi drodzy! Widzę was u siebie za tydzień – pożegnał ich kolejnym uśmiechem, po czy sam pierwszy wyszedł z pokoju. Peter ponownie stał osłupiały przez kilka minut, lecz potem po prostu zachichotał.
– Wiesz, co, Rosie? Nie potrzebujemy żadnego doktorka. W ogóle.
Spojrzał na nią. Jego buźka teraz wcale nie przypominała maski, którą pokazywał jej przez te kilkanaście tygodni, wręcz odwrotnie.
Cały problem polegał na tym, że on ją kochał i przez dłuższy czas nie mógł jej wybaczyć. A teraz po prostu to zrobił. Ot tak, sam nie wiedział kiedy. Stało się.
– Kocham cię.
– Musiałam zniszczyć moje ulubione buty, żebyśmy sobie wybaczyli? – uśmiechnęła się, jednocześnie walcząc ze wzruszeniem.
Wreszcie, po kilku tygodniach męczarni, przestała wyobrażać sobie Petera splecionego w namiętnym uścisku z Silver. Ten obraz prześladował ją, ale słusznie, bo zdawał się być karą za jej występki.
– Ja Ciebie też, mój bakłażanku – ocierając łzy rozmazała sobie makijaż, ale to nie przeszkodziło jej w tym, żeby rzucić się mężowi na szyję i prawie udusić go z radości.
Zachichotał cicho, okręcając się wokół własnej osi i trzymając mocno Rose w ramionach, ażeby mu przypadkiem nie wypadła. Schował buźkę w jej włosach i westchnął.
No cóż, nie wiedzieli jednak, że z sąsiedniego pokoju obserwuje ich pan Bakłażan. Wymienił kilka uwag z sekretarką i skreślił nazwisko „Moore” z listy w swoim małym notesiku.
Nie zaprzeczycie. Ten idiota JEST specjalistą.
____________
Peter &

Ruby uparła się, by zapalić kadzidełka, więc teraz dym dusił i szczypał w oczy. W połączeniu z półmrokiem panującym w małym pokoju i tandetnymi dzwoneczkami – „orientalnymi”, jak twierdziła dziewczyna – tworzyło to klimat jak w horrorze niskiej klasy. Właścicielka mieszkania i kiczowatych dzwoneczków i tak była zachwycona.
Danny podłożył sobie pod głowę jedną z czerwonych, wyszywanych kolorowymi paciorkami poduszek i od razu tego pożałował. Koraliki uwierały go w głowę, a kota wylegującego się przy oknie nie było widać spod ciężkich, jaskrawych zasłon.
– Na długo zamieniasz swoje mieszkanie w dalekowschodni dom schadzek? – Ian podejrzliwie przyjrzał się sałatce, którą podała im przyjaciółka.
Sałata, ogórek, pomidor… A gdzie mięso?! Albo chociaż chipsy?
– Na tak długo, jak będzie trzeba – odpowiedziała Ruby, patrząc z politowaniem na swoich mięsożernych przyjaciół.
Dla świętego spokoju przyniosła z kuchni miskę z chipsami o smaku grillowanego kebabu. Plus za poczucie humoru.
– Twoja dziewczyna nie ma nic przeciwko temu? – zapytał Dan, stawiając sobie na kolanach dopiero co przyniesione naczynie. Widać Ian będzie musiał obejść się smakiem.
Jeżeli już był skazany na jedzenie sałatki zrobionej przez przyjaciółkę, postanowił zmierzyć się z tym wyzwaniem od razu. Wszyscy jego znajomi wiedzieli, że jest mięsożerny, nawet Quin przyzwyczaiła się już do tego, że jej mąż woli zjeść cheeseburgera niż marchewkę.
Pod czujnym okiem przyjaciół nałożył sobie na talerz aż łyżkę kulinarnego cuda, a potem ostrożnie spróbował. Ciężko było powiedzieć, jak smakowała. Ruby chyba zapomniała o przyprawach do smaku. Nie chciał robić przyjaciółce przykrości, więc uśmiechnął się szeroko, ale gdy się odwróciła, posłał Danowi wymowne spojrzenie, które krzyczało ” Nie próbuj!”.
– Nie ma, to ona namówiła mnie na taką zmianę – dziewczyna wróciła do tematu. Tu padło kolejne wymowne spojrzenie.

Kilka dni później Ian i Dan znowu zaproszeni do siebie przez przyjaciółkę. Po drodze zaopatrzyli się w czteropak piwa, a potem wdrapali się na trzecie piętro. Byli przyzwyczajeni do odwiedzin u niej, więc bez pukania weszli do mieszkania. Ian spodziewał się kolejnych dekoracji, ale z zaskoczeniem rozejrzał się dookoła. Pokój wyglądał całkowicie normalnie. Zniknęły koraliki, poduszki, zasłony i znalazł się nawet kot. Ruby siedziała na podłodze, wśród otwartych pudeł z jeszcze niedawno wywieszonymi dekoracjami, i płakała.
– Zdradziła mnie! – oznajmiła płaczliwie. -Z mężczyzną!
Obydwaj byli przyzwyczajeni do tego, że znajomości ich przyjaciółki trwają około dwóch tygodni. Nigdy nie zdarzyło się, by ktoś na dłużej zajął miejsce u jej boku i chociaż cała trójka o tym wiedziała, przyjaciele za każdym razem cierpliwie ją pocieszali i podawali chusteczki higieniczne.
– Chyba nie wystarczy nam czteropak – Ian westchnął i usiadł na podłodze obok zapłakanej Ruby.
– Niepotrzebnie wydałem pieniądze – mruknął Dan z rozdrażnieniem i wrzucił do jednego z pudeł komplet oryginalnych, chińskich pałeczek do jedzenia, które kupił specjalnie dla przyjaciółki. – Starczyłoby na całą zgrzewkę.
Dziewczyna roześmiała się przez łzy, a potem objęła ich za szyję i każdego pocałowała w policzek. Widać było, że przygnębienie i złość jej mijają.
– Najpierw musimy się tego pozbyć – oznajmiła, patrząc na pudła.
Jeszcze dwa takie stały w małej sypialni, która na szczęście powróciła do pierwotnego wyglądu. – A potem zamówimy pizzę z podwójną ilością sera. Największą, jaką będą mieli w ofercie, dokupimy kilka butelek piwa i obejrzymy mecz damskiej siatkówki.
– Mnie przekonałaś – Danny uśmiechnął się szeroko, a po chwili Ian mu zawtórował.
Na zabranie się za generalne porządki nie trzeba było długo ich namawiać. Mężczyźni od razu chwycili za pudła i wynieśli je na śmietnik, chociaż Ruby zastanawiała się, czy nie lepiej byłoby odesłać albo odnieść rzeczy jej niewiernej dziewczynie. Dan nie dał jej czasu na przemyślenie tego, chociaż trochę było mu szkoda tych pałeczek.
Gdy już odkurzyli, pościerali kurze z szafek, nakarmili kota i umyli stertę brudnych naczyń piętrzących się w zlewie, zmęczeni opadli na kanapę.
Efekt sprzątania był naprawdę zadziwiający. Ian pomyślał, że mieszkanie przyjaciółki jeszcze nigdy tak nie lśniło.
– Chyba należy się nam jakaś nagroda – mruknął Dan, wymownie wsuwając telefon w dłoń Ruby. Dziewczyna numer do pizzerii, w której często jedli, znała na pamięć i mogła wyrecytować go w środku nocy. Zresztą, ich też dobrze tam znali. Dan i Ruby byli stałymi klientami.
– Poproszę tę, co zwykle, ale z podwójnym serem! – rzuciła do słuchawki i miała pewność, że zamówienie zostanie zrealizowane.

– Wieeesz, bo to złaa kobieeta byłaaa – oznajmił bełkotliwie Dan.
Ruby w tym czasie usiłowała nalać wina, bo piwo już dawno się skończyło, do kieliszka, ale lekko trzęsły jej się ręce, więc oblała siebie, Danny`ego i stolik. Ian już od prawie godziny drzemał z głową na oparciu kanapy.
– Ale niezła – zauważyła dziewczyna. Energicznie zamrugała powiekami, jakby to miało sprawić, że cały alkohol wyparuje z jej organizmu.
– Wnieeeśmy toast!
Na dźwięk tych słów nawet kot leniwie przyczłapał się z kuchni.

Zainspirowana muzyką[URL="http://www.youtube.com/watch?v=mgxnel1vn34"] Jamie Woon – Spirals[/URL] i [URL="http://www.youtube.com/watch?v=ozfdbeqafoy&feature=related"]Spirits[/URL]

Świat wirował, dokładnie jak gwiazdy, co dzień na nieboskłonie, niepowtarzalne, cykliczne, rozmywające się warkoczami błysków i świateł porównywalnych z piorunami. Kolejna walizka została wypakowana, kolejny obraz zawisł na ścianie przypieczętowany stłuczonym palcem, czego trzeba było się wystrzegać jak ognia w przypadku czerwonowłosej. Nie wolno jej było tracić panowania nad dłońmi, podczas kiedy była związana kontraktem z wytwórnią płytową. Czarny Stradivarius w pudle na ciemnowiśniowej komodzie, tęsknie spoglądał na dziewczynę, kiedy ta krzątała się po ciemnym, skąpanym nocną poświatą mieszkaniu. Dziś o dziwo nie bała się ciemności. Z lampką białego wina, rozrzucanymi na powierzchni hebanowego stolika w salonie zielonymi jabłkami przypatrywała się zachodzącym zmianom, za oknem mieszkania, które wynajmowała już ponad rok. Nadal w Nowym Jorku znajdowała schronienie i mimo garstki znajomości i jeszcze mniejszej liczby przyjaciół było jej tu wyśmienicie. Odnajdywała się tu, mimo że często coś gubiła, czuła się dobrze w otoczeniu gwarnych ulic, dużych, sieciowych sklepów i mimo denerwującego ją przepychu wokół i pogoni za pieniądzem i nowoczesnością miasta miała właśnie tutaj własny kąt.

Bezpieczny azyl. Nikt nie czepiał się jej późnych powrotów do domu, kiedy bankiet po występie teatralnym kończył się o 4 nad ranem. Nikt nie narzekał, że jej szpilki są porozrzucane po podłodze w przedpokoju i nie miał pretensji o ciągłe jadanie tych samych posiłków na przemian, do znudzenia i rozstawianie miseczek w różnym miejscu w mieszkaniu. Uciążliwe było życie w pojedynkę, szczególnie dla Amelie, osoby panicznie bojącej się samotności. Jednak samotne mieszkanie w centrum Nowego Jorku miało też plusy. Nie zawsze miała czas na luźne rozmyślania, o tym, że jeszcze nie ułożyła sobie tak naprawdę życia uczuciowego, ani nie zawsze miała okazję do wyspania się we własnym łóżku w sypialni na poddaszu. Kierowanie sobą Ann zawsze uważała za najtrudniejszą w życiu rzecz do zrobienia. I co gorsza należała tylko do niej, nikt inny nie mógł kształtować za nią jej osobowości, temperamentu i nikt nie mógł zamykać za nią ust, kiedy wzburzona o mały włos nie powiedziałaby kilka słów za dużo czy też nikt za nią nie pozwoliłby jej płakać, kiedy nagle przypominała sobie, jaka jest nieszczęśliwa bez miłości.

Nieszczęśliwa nie była, bynajmniej. Była zagubiona i pusta, niekiedy jak porcelanowa laleczka. Robiła to co jej kazano, jadła to co popadło i sypiała byle gdzie, tylko po to by nazajutrz móc funkcjonować. Nadal bawiły ją zakupy, satynowe sukienki bez pleców, zaborcze spojrzenia mężczyzn, kuszące układanie ust muśniętych czerwoną pomadką w zalotny uśmiech, rozczesywanie czerwonych włosów noszących zapach cytrynowego szamponu oraz randki, podczas których ani razu skamieniałe serce nie zabiło szybciej.

W teatrze znajdywała ukojenie. Kurtyna opadała, lub rozsuwała się, a wtedy Ann zależnie od odgrywanej roli zamieniała się w kobietę – vampa, pijawkę ciągnącą pieniądze z konta swojego teatralnego męża i wodząca go za nos, kobietę -pozbawioną jakiegokolwiek sensu życia kiedy odgrywała rolę samobójczyni owładniętej depresją od lat, kobietę – kochającą szczęśliwie i szczęśliwie rodzącą dzieci. I przychodziły chwile, kiedy ukojenie znikało, a przychodziła pustka jej życia. Zmiana ubrań w biegu, kilka rozmów ze scenarzystą, jedna wizyta u mentora. Kolejna premiera, kolejny bankiet. Wczesnym rankiem, w wolny weekend, należy dodać, że jeden z niewielu, jeśli takowy się zdarzał, Amelie była skazana na zderzenie z rzeczywistością, która nie była tak kolorowa jak sukienka na bankiecie.

W filharmonii wyciszała się. Kiedy chwytała za gryf hebanowego Stradivariusa przestała istnieć dla świata. W żyłach płynęła muzyka, palce zgrabnie przyciskały delikatne struny do gryfu, kiedy druga, blada dłoń szarpała je za pomocą smyczka. Ni słyszała oklasków, dobiegających z loży, niekiedy nie widziała nut na zwojach kartek stojących przed nią. Grała z pamięci, oddając całą siebie. I wtedy, po koncercie przychodził czas, kiedy okazywała się kobietą pustą. Wyzutą z wszelkich emocji, spiętą, zmęczoną. Zapomniała, że emocje należy dozować, w wariackiej, pięknej grze na skrzypcach wyładowywała i wypuszczała z siebie wszystkie uniesienia. Afekt ulatywał jak powietrze z przebitego balonika.

Dzisiejszej nocy, wpatrując się w szeleszczące, młode listki buku za szybą, zbitego z surowym obliczem ulicy, na której stała jej kamienica, jedna z setek takich kamienic, zbudowanych z czerwonej cegły, uzmysłowiła sobie, że naprawdę jej czegoś brakuje. Czego?
Nie odwróciła się by zerknąć na obraz, nad komodą. Nie musiała. Widziała go oczami wyobraźni. Ciemnoczekoladowe włosy w nieładzie i tęczówki koloru deserowej czekolady spokojnie wpatrujące się w obiektyw aparatu. Obok mężczyzny, drobna kobieta, której szafirowe oczy z zaufaniem spoglądały na aparat, przyzwyczajone do obecności obiektywu, jednak nie na tyle by czuć się w stu procentach komfortowo. Tym razem jednak, ufała fotografowi. A raczej jemu i jego wyczuciu. Pamiętała, że owe zdjęcie wiszące nad meblem w centralnej części jej salonu, zdjęcie przedstawiające Iana – jej najlepszego przyjaciela i ją samą wykonane zostało przypadkiem, podczas jednego ze spacerów w Central Parku. Pamiętała też, że była bliska zakochania w tym człowieku, co nie oznacza, że oddałaby mu serce. Jedną jego część już miał. Zabrał ją ze sobą podczas pierwszego zdjęcia jakie zrobił czerwonowłosej w filharmonii. Podczas, gdy się poznali. Nie musiała mieć całego jego serca, by kochać go jak przyjaciela. Czasami nawet bratam, któremu nie przeszkadzała jej pokręcona historia.
Nie brakowało jej jednak miłości Iana, której nigdy nie mogłaby mieć. Nie brakowało jej ojca, który prześladował ją do zeszłego roku. Brakowało jej owszem matki i siostry, które zginęły w wypadku, ale nie by nie mogła zaczerpnąć oddechu.
Brakowało jej… Czego? Miłości? Akceptacji? Uczuć? Mimo że nawet tych sprzecznych, to jednak prawdziwych i głębokich? Brakowało jej tego. Zdecydowanie. Brakowało jej tak naprawdę życia. Rozchylenia powiek i dostrzegania barw. Nie imitacji. Nie wstawania rano i czucia bezbrzeżnej pustki, otulającej ją jak jej własna skóra. Chciała się tego pozbyć.

Odłożyła kieliszek na szeroki parapet, żegnając wraz z wypitym winem wszelkie wspomnienia. Pochowała je w sercu, razem z pamięcią o matce i siostrze. Nie pochowała Iana ani żadnego z jej przyjaciół. Nie pochowała chęci życia pełną piersią. Oparła czerwonowłosą głowę o szybę z gorącą prośbą do siebie samej. Prosiła o życie. Prawdziwe życie, które rozbrzmi w niej jak muzyka, rozetli płomień na nowo, rozkwitnie w jej sercu jak wiosna.

Bardzo proszę o zmianę zdjęcia na to: [URL="http://img38.imageshack.us/img38/3918/suzanka.jpg"]klik[/URL] [Zdjęcie autorstwa Susan Coffey]
I przepraszam najmocniej za nieobecność! I zaleganie z notką. Już nadrabiam *perskie oko*

Nawet puste pomieszczenia zachowywały w sobie cząstkę życia, jakby po zastawionej niepotrzebnymi szpargałami przestrzeni krążył duch ich właściciela i niczym złośliwy poltergeist, na każdym kroku coś poruszał i przestawiał. Tykanie zegarów, z których każdy żył swoim życiem i wskazywał inną godzinę, przywodziło na myśl trzepoczące się w klatce żeber serce, które porzuciło spokojny rytm i mocne, pewne uderzenia na rzecz chaotycznych podrygów i szaleńczego wręcz tańca. Pożółkłe firanki unosiły się, zaczepiane przez nie wiadomo czym spowodowane ruchy powietrza. Co jakiś czas coś bulgotało w rurach, meble wydawały dziwne odgłosy podobne do niepewnego skrzeku, a zamknięte w szafkach talerze szczeknęły cicho.
Śpiący na szafie kot leniwie otworzył złote oko, kiedy do jego wrażliwych uszu doleciał charakterystyczne szczęk zamka. Niespiesznie wstał i przeciągnął się, prężąc grzbiet, po czym traktując wszelkie półki i szafki jak niezbyt dobrze zaprojektowane schody, skacząc z jednych na drugie, miękko wylądował na dywanie i znalazł się w przedpokoju dokładnie w tym samym momencie, kiedy drzwi otworzyły się gwałtownie i do pomieszczenia wpadła prawdziwa bomba dźwięków o różnej tonacji i częstotliwości. O dziwo niesamowicie szybko wkomponowały się one w cichą melodię pozostawionego na pastwę losu mieszkania, które wbrew pozorom nie przycichło, a jedynie dostroiło się do nowego instrumentu, który zawitał w jego progach.
– Wchodź i nie marudź! – oznajmiła Inez, wpychając dawno niewidzianego przyjaciela do środka. Początkowo ten nieco protestował, uważając, że nie chce jej przeszkadzać, w końcu na pewno miała już na dziś plany, lecz kiedy po raz kolejny próbował wygłosić podobną przemowę, brunetka po prostu zatkała mu usta dłonią, dłużej nie mogąc tego znieść.
Obecnie blondyn rozejrzał się po wnętrzu, z miejsca w którym stał zaglądając do tych pomieszczeń, do których było to możliwe i z zadowoleniem stwierdził, że nic się tutaj nie zmieniło. W końcu odkąd Inez zrezygnowała z pracy w pogotowiu, widywał ją naprawdę rzadko, nie wspominając już o wizytach w jej przybytku.
– Chase, nie zachowuj się, jakbyś był tutaj po raz pierwszy! – strofowała go i lekko trzepnęła w ramię. – To, że dawno ze sobą nie rozmawialiśmy, wcale nie znaczy, że nagle stałeś się obcym człowiekiem. Już! Śmigaj na kanapę, a najlepiej wcześniej wyciągnij z naszej ulubionej szafki wino! Ja zaraz wracam! – oznajmiła i zniknęła w kuchni, chcąc znaleźć w czeluściach lodówki coś jadalnego. Chłopak jedynie uśmiechnął się pod nosem. Nie pozostało mu nic innego, jak tylko wykonać polecenia energicznej przyjaciółki, która na dodatek postanowiła wyładować się właśnie na nim. Ale czy u samego Chase’a coś się zmieniło? Jego zachowanie mogło na to wskazywać, w końcu za dawnych dobrych czasów już od kilku minut leżałby na kanapie, pokrzykując na Nezię, by ta się pospieszyła. A teraz? Teraz dłuższą chwilę zajęło mu przypomnienie, gdzie też brunetka trzymała alkohole, a kiedy wreszcie doznał nagłego olśnienia, była pani ratownik zdążyła pojawić się w salonie z talerzem kanapek w jednej dłoni i miską pełną chipsów w drugiej.
– Człowieku, co się z tobą dzieje… – westchnęła, lekko kręcąc głową. – Na dodatek się nie odzywasz. Normalnie trajkotalibyśmy jedno przez drugie. Ja to zaraz na prawię! – powiedziała dobitnie i niewiele myśląc, gwałtownie posadziła blondyna na kanapie, w ekspresowym tempie wyciągnęła wino z wspomnianej wcześniej magicznej szafki i nalała trunku do przygotowanych wcześniej kieliszków, jeden z nich wręczając mężczyźnie. Usiadłszy koło niego, przybrała naprawdę groźną minę i dźgnęła go palcem w pierś.
– Co jest, Chase? Widzę, że chcesz mi coś powiedzieć i nie bardzo wiesz, jak się do tego zabrać. Więc proszę bardzo, ja ci w tym pomogę – powiedziała i uniosła brwi, czekając, aż zaatakowany przez nią towarzysz raczy wreszcie coś z siebie wykrztusić.
– Widzisz, bo ostatnio widzieliśmy się jakieś dwa miesiące temu… I od tego czasu sporo zdążyło się zmienić – wydukał i upił kilka łyków wina.
– Coś nie tak z Heather? – wtrąciła Inez, sunąc wzrokiem po twarzy przyjaciela. Pamiętała, że opowiadał jej o nowo poznanej dziewczynie i był nią wręcz zachwycony. Delikwentka była od niego młodsza o trzy lata, studiowała architekturę i była posiadaczką orzechowych oczu. Tyle panna Grant zdołała wtedy z niego wyciągnąć i trzeba przyznać, że była o Chase’a nieco zazdrosna, bo tez między innymi z powodu jego nowego obiektu westchnień mieli dla siebie zdecydowanie mniej czasu, ale cóż zrobić? Taka była kolej rzeczy.
– Wręcz przeciwnie. Zaręczyliśmy się – mruknął Chase, spoglądając niepewnie na brunetkę. Co prawda na jego twarzy powinien widnieć ten charakterystyczny głupkowaty i przepełniony szczęściem uśmiech, za który Grant go uwielbiała, ale najwidoczniej blondyn obawiał się jej reakcji. Pytanie tylko, dlaczego? Przecież nie zamierzała go zjeść!
Nim dotarł do niej sens słów przyjaciela, minęło kilka długich sekund. Inez zdążyła zamrugać kilkakrotnie i szeroko rozdziawić buzię, myśląc, że w ten sposób pomoże oszalałym neuronom przekazywać impulsy do najważniejszych części mózgu. Dopiero gdy z trudem przetworzyła tą informację, mogła okazać, jak ona na nią wpłynęła.
– Jaja sobie robisz?! – fuknęła, lecz kiedy zobaczyła jego zbolałą minę, z rozbawieniem pokręciła głową i uśmiechnęła się od ucha do ucha. – Chase, to cudownie! – pisnęła, zawieszając się na szyi zszokowanego chłopaka. Nie miała zamiaru go udusić, jednak blondynowi i tak zabrakło tchu i zmuszony był odsunąć od siebie Inez, która z powodu nagłego wzrostu poziomu endorfin w organizmie wyglądała jak nakręcona zabawka.
– Cieszysz się?
– A co, mam płakać?! Chase, głupku! Oczywiście, że się cieszę! I niby dlaczego miałabym się nie cieszyć? – spytała, zerkając na niego podejrzliwie. W odpowiedzi zapytany jedynie wzruszył ramionami i uśmiechnął się niewinnie. W tej chwili nie chciał wspominać o tym, że w ostatnim czasie ich kontakty nieco się rozluźniły i naprawdę nie wiedział, czego mógł się po niej spodziewać. Poza tym zdawał sobie sprawę z tego, iż nastąpiło to poniekąd z jego winy, a Inez zachowywała się, jakby nic się nie stało i nie czyniła mu wyrzutów. Czyżby to trochę go zabolało? Owszem. Właśnie zorientował się, że nie powinien tak po prostu zapomnieć o osobie, którą znał już dobrych parę lat. Na dodatek była to osoba, na którą zawsze mógł liczyć, bez względu na swoje zachowanie i rzekomo poluźnione kontakty.
– I mam do ciebie prośbę, a właściwie propozycję. Wiem, że może nie ja powinienem o to spytać, ale… Pan młody powinien mieć swojego drużbę, a ty z racji na płeć nie spełniasz pełnych wymogów… – mruknął i uśmiechnął się uszczypliwie, za co został zdzielony w ramię – …ale Heather byłaby wniebowzięta, gdybyś została jej druhną.
– Teraz na prawdę robisz sobie jaja. Prawda? – mruknęła, zamierając w dość komicznej pozie.
– Nie, nie robię sobie jaj, bo już takowe posiadam i druga para byłaby mi niepotrzebna – stwierdził, z trudem powstrzymując śmiech, lecz sama Inez nie zwróciła uwagi na to jakże zgrabnie sklecone zdanie. Zajęła się opróżnianiem swojego kieliszka, który po chwili uzupełniła winem i po raz kolejny opróżniła.
– To jak, zgadzasz się?
– Zgadzam…! – czknęła cicho, nie wypuszczając z rąk kieliszka. Wszystko wskazywało na to, że otrzymała za dużo ważnych informacji na raz. A wino miało jej pomóc w efektownym uporaniu się z tym wszystkim.

****